Łańcuch dostaw biomasy obejmuje kolejne ogniwa: wytwórcę (producenta peletu), pierwszy punkt skupu lub magazyn, firmę transportową, tradera oraz odbiorcę przemysłowego — i w większości systemów każda organizacja fizycznie przejmująca produkt potrzebuje własnego certyfikatu obejmującego wykonywane przez nią czynności. Wynika to z zasady identyfikowalności i bilansu masy: system musi wiedzieć, kto przez ile czasu miał produkt, czy go przetwarzał, mieszał czy tylko transportował.
Producent peletu
Zakresy: ENplus (production), DINplus, FSC CoC, ewentualnie SURE/KZR przy produkcji z certyfikowanego surowca. Obowiązki: kontrola surowca, monitoring produkcji, badania wyrobu, identyfikowalność partii, oznakowanie.
Transport
Firma transportowa fizycznie zajmująca się przeładunkiem lub rozładunkiem peletu łuzem (pneumatycznie lub wywrotkami) potrzebuje zakresu usługowego w ENplus lub certyfikatu w systemie zrównoważoności, gdy towar jest certyfikowany ekologicznie (SURE/KZR INiG). Przewoźnik, który jedynie przewozi zapakowany produkt pod dokumentami bez przeładunku, zwykle zakresu nie potrzebuje — ale kontraktowo musi zachować identyfikowalność partii.
Składowanie i przeładunek
Magazyn lub terminal z przeładunkiem luzem to punkt ryzyka: mieszanie partii, zawilgocenie, zanieczyszczenie. Wymagania obejmują: oznaczenie miejsc składowania, procedury rozdziału klas jakości, plan czyszczenia, zapisy wejść/wyjść z bilansu masy.
Trader i dystrybucja
Trader przejmujący własność towaru bez przejęcia fizycznego (drop-shipping) ma mniejszy zakres niż trader z magazynem — ale nadal potrzebuje certyfikatu handlu (ENplus trading, SURE trader, KZR INiG), żeby móc sprzedawać produkt jako certyfikowany. Bez tego produkt traci status certyfikatu.
Odbiorca przemysłowy
Elektrociepłownia lub kotłownia wykazująca zrównoważoność paliwa w rozliczeniach RED II i KOBiZE potrzebuje paliwa z certyfikatem po każdym ogniwie. Brak jednego ogniwa = brak certyfikatu dla całej partii. Dlatego duzi odbiorcy wymagają od dostawców świadectw na każdy transport.
Najczęstszy błąd
Firma zakłada, że „kooperant ma certyfikat, więc my nie potrzebujemy". To błąd: kooperant certyfikuje własną organizację i zakres — domykanie łańcucha wymaga certyfikatu również u Ciebie, jeśli przejmujesz fizycznie lub własnościowo produkt objęty systemem.